Instytut Budokan

Szkoła sztuk walki Instytut Budokan została założona w 1991 roku w Lublinie przez Krzysztofa Rosowskiego. Początkowo w szkole uczono karate i
kobudo.

Później również jujutsu, kenjutsu, arnis i elementy innych systemów. Instruktorzy szkoły prowadzili nie tylko zajęcia z zakresu nauki sztuk walki. W ramach Ośrodka Szkolenia Ochrony prowadzono szkolenia specjalistyczne z zakresu samoobrony i ochrony. Uczniowie szkoły uczestniczyli również w akcjach charytatywnych poprzez publiczne pokazy.

Szkoła nawiązała kontakty szkoleniowe z wieloma mistrzami największy jednak wpływ na kierunek rozwoju miał płk. Leszek Drewniak (współtwórca oddział u GROM i szef szkolenia jednostki), który przez ponad 10 lat utrzymywał stały kontakt prowadząc szkolenia dla młodych adeptów sztuk walki i ich instruktorów.
W związku z tym, że ćwiczono wiele systemów często dobierano specjalne ćwiczenia i łączono je z innymi z różnych styli walki. W trakcie istnienia szkoły praktycznie prawie od początku jej istnienia trwały prace nad własną metodą treningową.  Zaowocawało to wypracowaniem własnej metodyki i powstaniem własnego systemu treningowego nazywanego obecnie Rodokan.

Ośrodek Szkolenia Ochrony w Lublinie działał ramach IB od 1993 do 2007 roku jako jednostka szkolenia specjalistycznego. Dyrektorem OSO w Lublinie został Krzysztof Rosowski, był on również  przedstawicielem międzynarowej firmy szkoleniowo-ochronnej na terenie centralnej i wschodniej Polski.

W czasie kilkunastu lat działalności na terenie kilku województw przeszkolono ponad 10 tysięcy osób w ramach szkolenia formacji zajmujacych się szeroko rozumianym bezpieczeństwem. Wśród osób szkolonych przez instruktorów ośrodka byli między innymi: dyrektorzy, szefowie zabezpieczenia, strażnicy, konwojenci, żołnierze, doręczyciele i pracownicy prywatnych firm ochrony.

Przez wiele lat działalności Ośrodek Szkolenia Ochrony zebrał wiele pozytywnych referencji. Był to również doskonały czas na zebranie wielkiego doświadczenia szkoleniowego. Praca z różnymi klientami pracującymi w niebezpiecznych warunkach powodowała konieczność przygotowania zróżnicowanych programów szkoleniowych często dostosowywanych do konkretnych warunków. Po 2007 zadania ośrodka przejął Instytut Budokan prowadząc również szkolenia na terenie Unii Europejskiej.

Budokan Centrum Japońskich Sztuk Walki - stowarzyszenie sportowe założone w 1995 roku w Lublinie przez członków Instytutu Budokan. Celem powstania stowarzyszenia było między innymi propagowanie dalekowschodnich sztuk walki i organizowanie imprez sportowych.

Początkowo organizacja zajmowała się nauką tradycyjnych japońskich sztuk walki głównie karate i kobudo. Pierwszym prezesem był Krzysztof Rosowski.
W pierwszych latach istnienia stowarzyszenie działało w ramach Polskiego Związku Karate, później jako organizacja niezależna.
Na terenie Lublina organizacja przeprowadziła wiele wspólnych szkoleń z Akademickim Związkiem Sportowym UMCS kierowanym przez prezesa Jacka Pietrusiewicza.

W 2007 roku prezesem stowarzyszenia Budokan CJSW został Sebastian Kiliański. Wprowadzono w tym czasie nowe formy treningowe między innymi kudo i kickboxing. Przystąpiono również do federacji Kennetha Funakoshi (Funakoshi Shotokan Karate Association). Obecnie stowarzyszenie przyjęło nazwę Budokan Lublin.

Combat Karate Kempo Instytutu Budokan jest metodą treningową będącą syntezą wszelkich dotychczasowych kierunków pracy w Instytucie Budokan. Nie jest to nowy styl walki lecz metoda scalająca wiele wartościowych ćwiczeń z różnych systemów.  Innowacja polega na wyselekcjonowaniu odpowiednich ćwiczeń i połączeniu ich w pewną koncepcję. Pracą zespołu pracującego nad nową metodą od początku kieruje Krzysztof Rosowski,a wzięła ona początek z jego własnego planu treningowego. Początkowo nowy zestaw ćwiczeń nazwano Budokan Kempo, później przyjęto nazwę Rodokan - Combat Karate Kempo Instytutu Budokan.

Dla potrzeb nauczania wyodrębniono trzy poziomy zaawansowania - każdy z nich posiada odrębne stopnie szkoleniowe. Nauczanie odbywa się również w trzech kierunkach: walka bez broni ( pusta ręka - pięść, otwarta dłoń, łokieć), walka uzbrojoną ręką (yawara, rodokan, kerambit) i walka bronią o długości do 70 cm (kij, kama, sai). W ostatnin etapie ćwiczący poznaje jeszcze tzw. stałe ćwiczenie zaawansowanych. Dzięki zastosowaniu odpowiednich ochraniaczy możliwy jest sparing w dowolnych kombinacjach między wyżej wymienionymi trzema kierunkami. W treningu stosuje się jedną formę walki łączącą kilka kombinacji technicznych - kata to nosi nazwę Ju Te ( Dziesięć rąk). Metoda ta zawiera również elementy energetyczne i oddechowe. Dzięki temu ćwiczący ma możliwość podtrzymania umiejętności i dobrego zdrowia do późnej starości bez strat energetycznych.