Instytut Budokan

    Od początku istnienia Instytutu Budokan trening w naszej szkole różnił się programem nauczania od tego co można było zobaczyć w innych szkołach sztuk walki. Trenowaliśmy karate, kobudo, jujutsu, kenjutsu, arnis-eskrima, combat i elementy kilku innych styli.
    Kiedy prowadziliśmy szkolenia dla formacji ochronnych, spotkaliśmy się
z problemem konieczności dostosowania programów do różnych niebezpiecznych sytuacji. Ważne również było wykorzystanie narzędzi pracy kursantów jako broni. 

     Początek lat 90-tych dwudziestego wieku kiedy powstał Instytut Budokan to czas przemian ustrojowych w Polsce. Jednym z objawów dynamicznie zachodzących zmian był wzrost przestępczości. Grupą zawodową, która najbardziej narażona była na napady uliczne byli transportujący pieniądze doręczyciele. Wtedy pierwszy raz pojawiły się rozwiązania systemowe dotyczące użycia podręczych narzędzi w walce. Zaproponowane przez nas rozwiązania sprawdziły się w praktyce więc z pewnością nie był to czas stracony. Wraz z upływem czasu w szkole powoli zwiększała się liczba trenowanych elementów,  powodowało to zróżnicowanie preferencji u ćwiczących.

     Praca nad tym systemem treningowym trwała kilka lat zanim nazwano go Budokan Kempo. Później przyjęto nazwę Rodokan wraz z określeniem Combat Karate Kempo Instytutu Budokan. Jak twierdzi Krzysztof Rosowski, założyciel Instytutu Budokan, nie jest to nowy styl walki lecz system treningowy.
W sztukach walki wszystko już gdzieś było wymyślone wcześniej, ponieważ liczba technik, które może wykonać ciało człowieka jest ograniczona. Nowe jednak mogą być sposoby łączenia znanych już technik w kombinacje i użycie ich w specjalnych taktykach.

    Nasza metoda treningowa łączy ćwiczenia z kilku sztuk walki w jeden spójny system.
Program nauki obejmuje:
1.Trening pustą ręką, uzbrojoną dłonią i walkę z użyciem broni.
2.Trening form, trening na przyrządach , sparing.
3.Trening ćwiczeń dodatkowych: ćwiczenia energetyczne, oddechowe akupresura, pierwsza pomoc, oraz broń trzeciej grupy.

     Elementy treningowe pierwszego punktu programu szkoleniowego zostały zgrupowane w trzech działach:

1. Pusta ręka:
    a) pięść,

    b) otwarta dłoń,
    c) łokieć.
2. Uzbrojona ręka:
    a) yawara,
    b) rodokan,
    c) kerambit.
3. Walka bronią:

    a) krótki kij,

    b) kama,
    c) sai.

     Trening dzięki użyciu specjalnych ochraniaczy nie ma ograniczeń jeśli chodzi o walkę w kontakcie. Możliwe jest również dowolne łączenie powyższych działów - wszystko zależy od inwencji trenujących.

      Nauka obejmuje trzy etapy a w każdym z nich występują odrębne stopnie wtajemniczenia.
1. Poziom(uczniowski), pas: żółty, pomarańczowy, zielony, niebieski, brązowy.

2. Poziom (instruktorski), pas czarny.
3. Poziom (mistrzowski), pas czarny.

     Wprowadzenie pasów jest ułatwieniem dla trenujących, gdyż świadczy na jakim etapie nauki znajduje się adept. Możliwe jest jednak przećwiczenie całego programu szkoleniowego bez konieczności zdobywania stopni. Zdobycie kolejnego pasa jest bezpłatne a uczeń płaci jedynie za naukę.

   System został tak opracowany by trenujący mogł rozwijać się ćwicząc indywidualnie, a na wspólnym treningu praktykował elementy walki ze współćwiczącymi, brał udział w sparingach (z użyciem odpowiedniego sprzętu: zarówno narzędzi do walki jak i ochraniaczy). Ta metoda dzięki zastosowaniu odpowiednich ''kluczy'', w szybki sposób  pozwala poznać tajniki walki, nie tylko pustą ręką, ale również ręką uzbrojoną. Jednak, co najważniejsze, zmusza ucznia do ustawicznego doskonalenia. Taki sposób treningu daje nie tylko umiejętność walki ale również pozwala zachować zdrowie przez długie lata.